Terapia FDM

FDM – Fascial Distortion Model (Model Odkształceń Powięzi) to nowoczesne podejście do diagnozy i terapii pacjentów, oparte na dokładnym zrozumieniu anatomii i funkcji powięzi.

Zgodnie z założeniami tej metody, przyczyną większości zaburzeń narządu ruchu, a także wielu problemów neurologicznych i ogólnoustrojowych, są zniekształcenia (dystorsje) w obrębie powięzi – tkanki łącznej otaczającej mięśnie, stawy, nerwy i narządy.

Cel terapii

Celem terapii FDM jest anatomiczna korekcja zniekształconej powięzi i przywrócenie jej prawidłowej funkcji.

Dzięki temu możliwa jest:

Do pracy wykorzystywane są specjalne techniki manualne, które oddziałują bezpośrednio na powięź, przywracając jej elastyczność i prawidłowe napięcie.

Diagnostyka FDM

Diagnoza w modelu FDM opiera się na czterech filarach:

  1. Gestykulacja pacjenta (body language) – sposób, w jaki pacjent pokazuje miejsce i rodzaj bólu.
  2. Opis słowny dolegliwości – indywidualny, subiektywny opis odczuć bólowych.
  3. Mechanizm powstania urazu – analiza tego, jak doszło do dolegliwości.
  4. Obiektywne badania – testy funkcjonalne, palpacja, badania obrazowe itp.

To właśnie obserwacja gestów i zachowania pacjenta odróżnia metodę FDM od innych podejść terapeutycznych.
Pacjent bierze czynny udział w procesie diagnostyki i terapii, co pozwala trafniej dobrać technikę leczenia.

Wskazania do terapii FDM

Terapia FDM może przynieść ulgę w wielu różnych dolegliwościach, m.in.:


Dlaczego warto wybrać terapię FDM?

Metoda FDM łączy dokładną obserwację pacjenta, precyzyjną diagnostykę i skuteczną terapię manualną. Wyniki są obiektywne, oczywiste, mierzalne i natychmiastowe (Typaldos 2002).

Dzięki temu pozwala często w krótkim czasie osiągnąć trwałe efekty, zmniejszyć ból i przywrócić pełną sprawność.

Wielu pacjentów odczuwa natychmiastową poprawę już po pierwszej terapii.

Metoda sprawdza się zarówno w ostrych urazach, jak i w przewlekłych dolegliwościach bólowych.